- आणि मग तू एकदा अचानक हातात `चिरीमिरी' ठेवलस.
पाऊस आला.... मोठा ...
च्याऊ म्याऊ च्याऊ म्याऊ ...
मग तू ओठही दिलेस.
आणि आपण पाऊस वाटून घेतला.
थेंब न थेंब...
माझ्याकडे तुला द्यायला काहीच नाही.
मग मीच सांडलो.
कणाकणांनी तुझ्या ओंजळीत.
-तर म्हणे ते.....
तुझ्या शरीराचा किनारा करत माझं गलबत बुडू दिलं त्यात.
तर पुन्हा तू पुखराज घेवून आडवी झालीस .
`` कहां छुपा दि हैं रात तुने
कहां छुपाये हैं तुने अपने गुलाबी हाथोके थंडे फाये
कहां हैं तेरे लबो के चेहरे
कहां हैं तू आज- तू कहां हैं ?
ये मेरे बिस्तर पे कैसा सन्नाटा सो रहा हैं ?''
ए,तुझ्या गल्लीत पाऊस कोसळतोय का? आत्ता?
कि पारवे एकमेकांच्या पंखात चोची खुपसून
उसवतायेत एकमेकांना ..?
नी तुला ते बघवत नाहीये...
कि उगाचच श्वासांच्या गरम
प्रदक्षिणा सुरु झाल्यात..? आज आणि काल अशी दोन टोकं धरून..?
माझ्या खिडकीच्या बाहेर पाऊस कोसळतोय पण
मला त्याचं दुसरं टोकच सापडतं नाहीये.
नी खिडकीतल्या खिडकीत गलबत नुसतंच डूचमळतय.
एकदम कुठुनतरी दिव्याचा प्रकाश पडला आणि
माझा पाऊस नागडा दिसायला लागला ...
.
.
.
मुंबै, दिनांक : पा/ ऊ/ स .
- सचिन ठाकूर.
